دیابت نوع اول:

در سنین جوانی آغاز می شود و وابسته به انسولین است. این نوع دیابت نیاز به تامین انسولین در خارج از بدن دارد (در بدن به حد کافی تولید نمی شود)، تا آنکه اجازه دهد قند به داخل سلولها انتقال یابد. وقتی انسولین خارجی به بدن تزریق می شود، دیابت به آرامی از بین میرود.

دیابت نوع دوم:

در سنین بزرگسالی دیده می شود و. وابسته به انسولین نیست. در این نوع دیابت افزایش وزن در بیمار مشاهده می شود. این افراد نیازمند انسولین خارجی برای کمک به ورود قند به داخل سلول نیستند و از طرفی اگر سطح انسولین بدن آنها پایین است، کاهش قند در سلولها بطور فیزیولوژیک و طبیعی موجب افزایش تولید قند و بدنبال آن افزایش سطح سرمی قند در گردش خون می شود. به همین علت قند اضافی بدن در ادرار یافت می شود که به همراه آن، آب بدن به مقدار زیاد دفع و کمبود آب در بدن روی می دهد. بدن به طور مداوم تعادل قند و انسولین را انجام می دهد. بالا رفتن انسولین به تنهایی، بدون تغییر در مقدار قند خون، سبب کاهش قند شده و در این حالت شوک انسولین اتفاق می افتد. بالا رفتن مقدار قند خون بدون تغییر در سطح انسولین، سبب افزایش مقدار قند خون و احتمال بروز بیماری کمای دیابتیک می شود.